بوی سجاده خونین علی (ع) می آید

بوی سجاده خونین علی (ع) می آید

حدیث خون

نماز آخر است و در غم هجرش سحر خونین

مسافر رهسپار کوی جانان و سفر خونین

ندای قد قتل از حضرت روح الامین آید

منادی و منادی غرق خونست و خبر خونین

فرود آمد به فرق داد، تا تیغ ستمکاری

تو گوئی گشت از شمشیر کین شق القمر خونین

نمی دانم چه حالت رفت مولا را که شد محراب

ز فریادش به فریاد و ز خون زیر و زبر خونین

خوشا آن صبح و آن فزت و رب الکعبه را گفتن

به قربانگاه عشق و عاشقی پا تا به سر خونین

شهادت می دهد بر خون پاکش مسجد کوفه

که شد محراب و صحن و منبر و دیوار و در، خونین

عدالت سر به زانوی غم است و داد، می گرید

که ما هم با علی مدفون شدیم اما جگر خونین

چو نخل سرفراز، قامتش در خاک مدفون شد

نمی روید به نخلستان دگر نخلی، مگر خونین

حدیث خون و شمشیر و فراق میر نخلستان

به گوش چاه می گوید نسیم مویه گر خونین

سرود از خون «وحیده » شعر زین رو شد

کتاب و دفتر دل غرق خون و چشم تر خونین